เศษเสี้ยวของความฝัน

แสงแดดอ่อนทอดตัวลงบนทางเท้าเงาของฉันยาวไปไกลกว่าที่เคยเป็นมองดูผู้คนรีบเร่งผ่านไปเหมือนเช่นเคยในเมืองที่กว้างใหญ่แต่ใจกลับแคบลงทุกทีกลิ่นฝนจางๆ ยังค้างคาอยู่ที่ปลายจมูกเหมือนความทรงจำที่พยายามจะลบเลือน

เราเคยยืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่โลกยังหมุนช้าคำสัญญาที่เคยให้ไว้ ยังคงเก็บไว้ในลิ้นชักที่ปิดตาย

ปล่อยให้เวลาลบภาพเธอไปจากสายตาในวันที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีครามที่ดูอ้างว้างความเหงาที่คุ้นเคยยังคงโอบกอดฉันไว้ท่ามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

หากย้อนเวลากลับไปได้อีกสักครั้งฉันจะบอกเธอว่าทุกอย่างมีความหมายเพียงใดแต่ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำว่าเราต่างคนต่างเดินไปในทางของตัวเอง

ปล่อยให้เวลาลบภาพเธอไปจากสายตาในวันที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีครามที่ดูอ้างว้างความเหงาที่คุ้นเคยยังคงโอบกอดฉันไว้ท่ามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เหลือเพียงแค่ฉันกับความเงียบงันท่ามกลางแสงไฟที่ค่อยๆ ดับลงหลับตาลงช้าๆ ในค่ำคืนนี้เพียงลำพัง