ละอองฝุ่นในอากาศ

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่าเลือนในคืนที่ดาวไม่ค่อยเป็นใจ

มองออกไปที่มุมเดิมที่เคยยืนมีเพียงความเงียบงันที่ย้ำเตือนว่าตัวฉันยังคงหลงทางอยู่ในภาพจำกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังตกค้างเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปช้าๆท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา

ไม่ได้อยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวที่จบไปแต่ใจมันยังคงเผลอไผลไปหาเธอในทุกครั้งที่ฉันได้เผลอหลับตา

เพราะว่าใจมันยังคงเฝ้ารอแค่เพียงเธอแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับมาเจอกันเหมือนลมที่พัดผ่านไปทิ้งไว้เพียงความเดียวดายยังคงคิดถึงแววตาคู่นั้นที่เคยมีให้กันในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

บทสนทนาที่เคยมีเราสองคนกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นในอากาศความทรงจำที่พยายามลบเลือนยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าฉันยังไม่เคยเปลี่ยนไปยังคงเป็นคนเดิมที่รักเธอหมดใจ

เพราะว่าใจมันยังคงเฝ้ารอแค่เพียงเธอแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับมาเจอกันเหมือนลมที่พัดผ่านไปทิ้งไว้เพียงความเดียวดายยังคงคิดถึงแววตาคู่นั้นที่เคยมีให้กันในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

หากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้งฉันจะรักษาทุกอย่างให้ดีกว่านี้แต่ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันเป็นไปแม้ความเหงาจะกัดกินหัวใจเพียงใด

เพราะว่าใจมันยังคงเฝ้ารอแค่เพียงเธอแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับมาเจอกันเหมือนลมที่พัดผ่านไปทิ้งไว้เพียงความเดียวดายยังคงคิดถึงแววตาคู่นั้นที่เคยมีให้กันในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

แค่เพียงเธอ...ยังคงวนเวียนอยู่ในใจไม่เคยจางหายไปไหนเลย