ละอองความทรงจำที่เลือนหาย

แสงไฟที่ปลายถนนยังคงสั่นไหวเหมือนใจที่ยังไม่ยอมหยุดพักคนนับพันเดินผ่านไปอย่างรีบร้อนแต่มีเพียงฉันที่จมอยู่กับความหลังมองดูเงาตัวเองในกระจกที่พร่ามัวเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มเราต่างเป็นแค่เศษเสี้ยวของเมืองใหญ่ที่พยายามจะตามหาความหมายในความว่างเปล่า

กลิ่นฝนที่เพิ่งจางไปเมื่อครู่กระตุ้นให้ความทรงจำเก่าๆ หวนคืนโต๊ะตัวเดิมที่เคยนั่งข้างกันวันนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหายคำพูดที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งไปกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งความเหงาไม่ใช่การอยู่คนเดียวแต่มันคือการมีคนอยู่ข้างๆ แต่กลับรู้สึกไกลห่าง

อุณหภูมิในใจเริ่มเย็นลงเมื่อมองเห็นเข็มนาฬิกาขยับไปอย่างเชื่องช้าไม่มีทางลัดสำหรับความรู้สึกที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในอกข้างซ้าย

ปล่อยให้มันเป็นไปตามจังหวะของความเสียใจปล่อยให้หยดน้ำตาได้ทำหน้าที่ของมันในค่ำคืนที่ไม่มีคำตอบให้ใครฉันยังคงรอคอยบางอย่างที่ไม่เคยมาถึงความรักที่เหมือนควันไฟยิ่งไขว่คว้า ยิ่งจางหายไปในอากาศ

บทเพลงที่เคยฟังด้วยกันตอนนี้ฟังดูแปลกไปกว่าที่เคยเป็นทำนองที่เคยหวานล้ำในวันนั้นกลับกลายเป็นความขมที่ติดอยู่ในลำคอไม่รู้ว่ากาลเวลาจะช่วยให้ลืมหรือมันแค่สอนให้เราอยู่กับความปวดร้าวได้ดีขึ้นชีวิตก็เหมือนการเดินทางที่ไม่มีจุดหมายเราแค่ต้องก้าวต่อไป แม้จะรู้ว่าต้องเจ็บ

หากความรักคือการแลกเปลี่ยนฉันคงสูญเสียทุกอย่างไปจนหมดสิ้นไม่มีเหลือแม้แต่แรงจะตั้งคำถามว่าทำไมทุกอย่างถึงจบลงแบบนี้ความจริงที่ไม่มีใครอยากยอมรับคือการที่ฉันต้องเรียนรู้ที่จะขาดเธอ

ปล่อยให้มันเป็นไปตามจังหวะของความเสียใจปล่อยให้หยดน้ำตาได้ทำหน้าที่ของมันในค่ำคืนที่ไม่มีคำตอบให้ใครฉันยังคงรอคอยบางอย่างที่ไม่เคยมาถึงความรักที่เหมือนควันไฟยิ่งไขว่คว้า ยิ่งจางหายไปในอากาศ

ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังให้ความเงียบเป็นเพื่อนคนสุดท้ายคืนนี้ยาวนานเหลือเกินแต่ฉันจะผ่านมันไปให้ได้แค่คืนนี้... เท่านั้นเอง