น้ำตาคนไกลบ้าน

โอ้ละหนอ... ความหลังยังฝังใจจากบ้านนาไกล มาตายเอาดาบหน้าหวังเพียงเงินตรา ส่งกลับคืนบ้านนาแต่ความเหงาพัดพา น้ำตาไหลริน

แสงตะวันลับเหลี่ยมเขาเงาไม้ใหญ่ทิ้งทุ่งนาทอดไกลให้ใจหวั่นสะพายย่ามจากบ้านมานานวันจำใจผ่านทิ้งฝันที่เคยมีเมืองหลวงช่างกว้างใหญ่ใจคนแปลกมองดูแหงนคอแตกไม่เห็นสีตึกสูงเสียดฟ้าบังตะวันมณีไม่มีที่ให้คนจนอย่างเรายืน

กี่ฤดูกาลที่ผ่านพ้นไปหยาดเหงื่อไคลรดดินจนกลายเป็นแผลความหวังที่เคยวาดไว้ยังเป็นแค่ภาพเลือนลางเหมือนลมแล้งที่พัดมา

คิดถึงรวงข้าวที่เคยเกี่ยวคิดถึงกลิ่นดินเคียวเกี่ยวใจให้หวนหาคนไกลบ้านนั่งมองดาวน้ำตาตกหน้าคนข้างหลังรอคอยท่าที่ชายคาเดิมความลำบากมันสอนให้คนต้องสู้แม้ต้องอดต้องอยู่อย่างซ้ำเติมส่งเงินกลับไปบ้านให้พ่อแม่ได้เพิ่มแต่ใจที่ขาดหายไป... ใครจะเติมให้เต็มดวง

วันหยุดงานนั่งมองรถราวิ่งผ่านใจมันค้านอยากกลับไปนอนทุ่งอยากได้ยินเสียงกบเสียงเขียดที่เคยรุ่งในคืนมืดมิดทุ่งนาบ้านเราทำงานแลกเศษเงินพอกินไปวันลืมความฝันที่เคยสร้างไว้เมื่อเก่าเหลือเพียงร่างที่เหนื่อยล้าและบางเบาเฝ้ารอวันคืนเหย้าถิ่นแดนดิน

คิดถึงรวงข้าวที่เคยเกี่ยวคิดถึงกลิ่นดินเคียวเกี่ยวใจให้หวนหาคนไกลบ้านนั่งมองดาวน้ำตาตกหน้าคนข้างหลังรอคอยท่าที่ชายคาเดิมความลำบากมันสอนให้คนต้องสู้แม้ต้องอดต้องอยู่อย่างซ้ำเติมส่งเงินกลับไปบ้านให้พ่อแม่ได้เพิ่มแต่ใจที่ขาดหายไป... ใครจะเติมให้เต็มดวง

ยังรอวัน... วันที่ดวงตะวันส่องกลับไปมอง... ทุ่งทองที่รอคอยเหนื่อยเพียงใด... ใจยังไม่ถอยจะกลับไป... บ้านเรา... บ้านนาเดิมโอ้... บ้านนา... รอข้าก่อนนะ...