จังหวะเลือดเมืองหลวง

มองขึ้นไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีแต่แสงไฟเมืองที่คอยเผาเรื่องราวที่เก็บไว้ในกระเป๋าวันนี้ฉันจะเล่าให้ฟัง

ถนนเส้นเดิมที่ฉันเดินผ่านรอยเท้าที่ย้ำบนความทรงจำที่ร้าวรานตึกสูงเสียดฟ้าบดบังความฝันในวันที่ท้องถนนกลายเป็นสนามรบของคนช่างฝันก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งแต่ในใจกลับตะโกนดั่งเสียงระฆังที่ไม่มีวันเงียบหายไปตามกาลเวลาความจริงที่เจ็บปวดคือสิ่งที่ฉันต้องเผชิญหน้า

กำแพงที่กั้นขวางมันสูงเสียดฟ้าแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นลมฉันไม่ได้มาเพื่อยอมแพ้ให้จมแต่มาเพื่อเปลี่ยนทุกอย่างให้มันกลายเป็นไฟ

นี่คือจังหวะของเลือดที่มันเดือดพล่านจากมุมมืดในเมืองที่ไม่มีใครต้องการฉันเขียนความจริงลงบนกระดาษที่เปื้อนฝุ่นให้โลกได้รู้ว่าฉันไม่ได้หมุนไปตามแรงลมของใครจะพุ่งทะยานไปให้ไกลกว่าคำนิยามให้เสียงของฉันเป็นดั่งคำถามที่ไม่มีวันจบ

มองดูผู้คนรีบเร่งในชั่วโมงเร่งด่วนต่างคนต่างสวมหน้ากากเพื่อไม่ให้ใครทวนว่าข้างในนั้นพังทลายไปเท่าไหร่ความเหลื่อมล้ำที่เห็นมันกัดกินหัวใจแต่ฉันยังยืนหยัดด้วยสองเท้าที่มั่นคงไม่ขอเป็นเพียงแค่เงาในฝูงชนที่หลงทางรอยร้าวที่เห็นคือบทเรียนที่แข็งแกร่งฉันจะสร้างอนาคตด้วยมือของฉันเอง

หากชีวิตคือเกมที่ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นเจ้าเหนือหัวใจที่เต้นอยู่ข้างในมันยังคงมีไฟแม้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง ฉันก็จะไม่ถอยไปไหนจากก้นบึ้งของความหวังที่ยังไม่ตายฉันจะตะโกนให้ก้องฟ้าไปจนถึงวันสุดท้าย

นี่คือจังหวะของเลือดที่มันเดือดพล่านจากมุมมืดในเมืองที่ไม่มีใครต้องการฉันเขียนความจริงลงบนกระดาษที่เปื้อนฝุ่นให้โลกได้รู้ว่าฉันไม่ได้หมุนไปตามแรงลมของใครจะพุ่งทะยานไปให้ไกลกว่าคำนิยามให้เสียงของฉันเป็นดั่งคำถามที่ไม่มีวันจบ

แสงไฟเมืองยังคงส่องสว่างแต่ตัวฉันนั้นเริ่มออกเดินทางไม่หยุดพัก ไม่หันหลังนี่คือเรื่องราวของคนที่เป็นดั่งความหวังที่ไม่มีวันดับลงไปจากใจไปต่อ... ไปต่อ...ให้ไกลกว่าเดิม