หยาดน้ำค้างกลางเงาจันทร์

ลมพัดพาเอาความเงียบงัน มาวางไว้ข้างหน้าต่างหยาดน้ำค้างที่เกาะบนใบไม้ ดูคล้ายกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นในยามที่แสงสีจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าในใจฉันยืนมองเงาตัวเองในกระจกเงาที่เลือนลางเหมือนทำนองที่ขาดหายไปในห้วงคำนึง

กาลเวลาหมุนผ่านเหมือนสายน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่งความทรงจำยังคงวนเวียนอยู่ใต้แสงจันทร์ที่พร่ามัวถ้อยคำที่เคยเอ่ย ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศราวกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในยามค่ำคืนที่แสนสั้นฉันปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนยามค่ำในขณะที่ดวงดาวค่อยๆ เลือนหายไปจากขอบฟ้า

บางครั้งความจริงก็ดูคล้ายภาพฝันที่จับต้องไม่ได้เราต่างตามหาจังหวะชีวิตท่ามกลางความสับสนเหมือนการร่ายรำในความมืดมิดที่ไร้ทิศทางแต่ในความเงียบนั้น ฉันกลับได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเตือนให้รู้ว่าตัวฉันยังคงอยู่ตรงนี้ท่ามกลางกระแสธารของความรู้สึกที่ถาโถม

กาลเวลาหมุนผ่านเหมือนสายน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่งความทรงจำยังคงวนเวียนอยู่ใต้แสงจันทร์ที่พร่ามัวถ้อยคำที่เคยเอ่ย ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศราวกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในยามค่ำคืนที่แสนสั้นฉันปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนยามค่ำในขณะที่ดวงดาวค่อยๆ เลือนหายไปจากขอบฟ้า

เหลือเพียงความเงียบที่งดงามฝากไว้กับสายลมที่พัดพาไปไกลออกไป...ไกลออกไป...จนสุดสายตา