รอยแผลใต้ฟ้ากว้าง

ตะวันรอนอ่อนแสงที่ปลายนาหยาดเหงื่อพร่างพรูอาบหน้าจนเปียกปอนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินทุกขั้นตอนหวังเพียงให้รวงทองได้ผลิบานแต่ความหวังกลับเลือนลางดั่งหมอกจางหนี้สินที่วางทับถมจนอกสั่นคนเมืองนั่งเสวยสุขบนความฝันทิ้งให้พวกเรานั้นกัดก้อนเกลือกิน

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินผ่านไปตีนเปล่าเหยียบย่ำลงไปบนทางฝุ่นความยุติธรรมที่โหยหามาเนิ่นนานเหมือนเป็นแค่คำหวานที่หลอกกันขีดเส้นแบ่งชนชั้นด้วยเงินตราคนมีอำนาจเริงร่าบนคราบน้ำตาพวกเราคือฟันเฟืองที่ไร้ค่าถูกเขี่ยทิ้งเมื่อหมดเวลาใช้งาน

กี่รอยแผลที่ต้องแบกรับไว้กี่ลมหายใจที่ต้องทนฝืนความจริงที่เห็นมันช่างขมขื่นจนใจที่เคยตื่นเริ่มชาชิน

โอ้ชีวิตที่เกิดมาใต้ฟ้ากว้างทำไมหนทางถึงมืดมิดไร้แสงไฟเสียงตะโกนจากดินส่งไปไม่ถึงใครความหวังที่หายไปกับลมพัดพาเรายังคงสู้แม้ไร้ซึ่งทางออกแม้ความจริงจะหลอกให้เจ็บช้ำอุราจะกี่หยดเลือดที่รินไหลลงมาขอแค่ให้รู้ว่าเรายังไม่ตาย

มองไปทางไหนก็เจอแต่ความอยุติธรรมคำสัญญาที่ตอกย้ำก็แค่ลมปากคนรวยยิ่งรวยจนล้นจนลำบากคนจนยิ่งลำบากยากเข็ญลงทุกทีเราสร้างบ้านสร้างเมืองด้วยสองมือแต่กลับไม่มีที่ยืนในแผ่นดินนี้ความเหลื่อมล้ำที่ขีดเส้นกั้นชีวีจนพวกเราไม่มีแม้ที่ให้หายใจ

อย่าปล่อยให้ความกลัวมาปิดปากอย่าปล่อยให้ความยากจนมาปิดตาถึงเวลาลุกขึ้นยืนด้วยศรัทธาแม้เส้นทางข้างหน้าจะมืดมนรวมพลังจากดินที่แห้งแล้งให้กลายเป็นแรงที่แผดเผาความมืดดำทวงคืนศักดิ์ศรีที่เคยโดนเหยียบย่ำด้วยมือเปล่าที่เรามีอยู่

แม้แดดจะร้อนแรงเพียงใดก็ไม่หวั่นแม้คืนวันจะยาวนานและเหนื่อยล้าเราจะยังคงเดินต่อไปด้วยน้ำตาเพื่อวันข้างหน้าที่ดีกว่านี้ฟ้าหลังฝนอาจจะสวยงามดั่งใจหวังหรืออาจจะพังทลายลงตรงหน้าแต่ขอให้เชื่อมั่นในคุณค่าว่าคนอย่างเราก็มีหัวใจ

โอ้ชีวิตที่เกิดมาใต้ฟ้ากว้างทำไมหนทางถึงมืดมิดไร้แสงไฟเสียงตะโกนจากดินส่งไปไม่ถึงใครความหวังที่หายไปกับลมพัดพาเรายังคงสู้แม้ไร้ซึ่งทางออกแม้ความจริงจะหลอกให้เจ็บช้ำอุราจะกี่หยดเลือดที่รินไหลลงมาขอแค่ให้รู้ว่าเรายังไม่ตาย

ตื่นเถิดพี่น้องผู้ร่วมชะตากรรมอย่าปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจความยุติธรรมต้องเป็นของทุกคนไปไม่ใช่แค่ใครคนหนึ่งที่ครองเมือง

ตะวันจะลับขอบฟ้าไปอีกคราแต่ความหวังของเราจะยังคงอยู่สู้ต่อไป... สู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีสู้ต่อไป... ในดินแดนที่เป็นของเรา