Awit ng Pag-asang Wagas

Namumutla ang buwan sa likod ng mga gusaliTinitingnan ang daang puno ng mga anino at pighatiAng mga kamay na magaspang ay pagod na sa pagkayodSa lupang minana, sa hirap ay laging sumusunodDala-dala ang bigat ng bawat bukas na hindi matiyakHabang ang mga bituin ay unti-unting napapahamak.

Sa bawat kanto, may kuwentong hindi na matapos-taposNg mga taong ang pangarap ay unti-unting nauubosAng usok ng siyudad ay humahalo sa hanging dala ng gabiBinubura ang bakas ng mga yapak na dati’y nagwawagiNasaan na ang samahan na dati’y ating sandigan?Nang ang bawat isa ay may ngiting walang hanggan.

O, kay lupit ng panahon sa mga pusong naghihintaySa gitna ng unos, tayo ba ay may patutunguhan pang tunay?Isang awit ng pag-asa sa gitna ng kadilimanIsang tinig na gigising sa natutulog nating kamalayanHuwag mong hayaang lamunin ng agos ang ating bukasDahil sa bawat patak ng luha, may pag-asang wagas.

Ang mga bata sa lansangan ay naghahanap ng liwanagSa pagitan ng mga patalastas at mga pangakong panandaliang namumukadkadTinitimbang ang halaga ng bawat sentimong kinikitaHabang ang hustisya ay tila isang ibong hindi na nakakakitaNgunit sa kabila ng lahat, ang ugat ay nananatiling matatagSa lupang sinilangan, ang pagmamahal ay hindi matitinag.

Hindi sapat ang paglingon sa mga nakaraang pahinaKung ang kasalukuyan ay puno ng mga tanikalaKailangang basagin ang katahimikang bumabalot sa atinAng boses ng bayan ay oras na para muling sambitinHindi tayo dayuhan sa sariling lupang tinubuanTayo ang may hawak ng susi sa ating kalayaan.

O, kay lupit ng panahon sa mga pusong naghihintaySa gitna ng unos, tayo ba ay may patutunguhan pang tunay?Isang awit ng pag-asa sa gitna ng kadilimanIsang tinig na gigising sa natutulog nating kamalayanHuwag mong hayaang lamunin ng agos ang ating bukasDahil sa bawat patak ng luha, may pag-asang wagas.

Pag-asang wagas...Sa ilalim ng langit na ating kapilingBumangon, humakbang, huwag nang magpahuliAng bukang-liwayway ay atin nang sisilipinMuli, tayo ay babangon.Tayo ay babangon.