วิญญาณเมืองหลวง

มองลงไปจากยอดตึกที่เสียดฟ้าเห็นแค่เงาคนเดินผ่านในเวลาที่เร่งรีบเสียงหัวใจเต้นจังหวะเดียวกับเมืองที่หลับไม่ลงนี่คือเรื่องราวของพวกเรา

ก้าวเท้าลงบนทางเท้าที่แตกร้าวรองเท้าคู่เก่าพาเดินผ่านความเงียบเหงาแสงไฟจากป้ายร้านค้ามันแยงตาชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพื่อแลกมากับเงินตราหอบเอาความฝันใส่กระเป๋าที่ขาดวิ่นเดินบนถนนที่เต็มไปด้วยรอยเท้าของคนสิ้นหวังเราต่างเป็นแค่ฟันเฟืองในเครื่องจักรใหญ่ที่พยายามหมุนไปให้ทันกับโลกที่เปลี่ยนผัน

อย่าถามหาความยุติธรรมในที่แบบนี้เพราะคำตอบมักจะหายไปกับสายลมที่ไร้สีเราแค่คนธรรมดาที่ยังคงศรัทธาแม้ในวันที่ฟ้าดูเหมือนจะไม่เป็นใจ

ตะโกนออกไปให้ถึงยอดตึกที่สูงเสียดฟ้าว่าชีวิตพวกเราไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมจำนนแม้หนทางจะมืดมนหรือต้องเจอพายุฝนเราจะยังคงยืนหยัดด้วยวิญญาณที่เข้มแข็งจากตรอกซอกซอยถึงถนนสายหลักจะสลักชื่อไว้ในความทรงจำของเมืองนี้

ถ้อยคำที่พ่นออกมาคือเรื่องจริงที่กลั่นกรองไม่ได้แค่ร้องเพลงเพื่อความสนุกหรือลำพองมันคือเสียงสะท้อนจากคนที่ถูกลืมคนที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในแต่ละคืนเราไม่ได้ต้องการแค่ชื่อเสียงที่ฉาบฉวยเราต้องการแค่โอกาสที่จะได้ทำตามที่ใจลุยแม้ความเหลื่อมล้ำจะกั้นกำแพงสูงชันแต่ความพยายามของเราจะพังทลายมันลงสักวัน

เหมือนดั่งสายน้ำที่ไหลไปไม่เคยย้อนกลับชีวิตก็เช่นกันต้องก้าวไปอย่าเพิ่งดับแม้จะเหนื่อยล้าจนแทบจะขาดใจแต่เลือดในกายยังคงร้อนแรงและก้าวต่อไปไม่มีใครกำหนดโชคชะตาให้เราได้นอกจากมือสองข้างนี้ที่สร้างมันขึ้นมาเอง

ตะโกนออกไปให้ถึงยอดตึกที่สูงเสียดฟ้าว่าชีวิตพวกเราไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมจำนนแม้หนทางจะมืดมนหรือต้องเจอพายุฝนเราจะยังคงยืนหยัดด้วยวิญญาณที่เข้มแข็งจากตรอกซอกซอยถึงถนนสายหลักจะสลักชื่อไว้ในความทรงจำของเมืองนี้

แสงตะวันเริ่มทอประกายที่ขอบฟ้าเมืองนี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหวังใหม่ก้าวต่อไป... แม้ทางจะไกลเราจะยังคงเป็นเรา... ในแบบที่ไม่ยอมแพ้ใช่... เราจะยังคงเป็นเราตลอดไป