Alikabok sa Bintana

Alikabok sa bintanang hindi nabubuksanHinahabol ang anino ng nakaraang buwanSa pagitan ng mga gusaling nakatitigNaghahanap ng puwang sa gitna ng tinigNg mga sasakyang walang patutunguhanHabang ako’y nakatayo sa gilid ng daan.

Naaalala ko pa ang amoy ng ulan sa kalsadaNoong ang mundo ay kasya sa isang kantaBago tayo nalunod sa ingay ng teknolohiyaBago naging bilang ang bawat pagsintaNgayon, ang mga pader ay tila tumataasAt ang bawat hakbang, tila laging kapos.

Bakit ba kay bilis ng takbo ng panahon?Tila ba tayo’y mga dahong nilipad ng alonSa isang dagat na walang pampang na matanawTanging ang sarili ang siyang humihiyaw.

Patuloy tayong naglalakad sa dilim ng lungsodDala ang mga pangarap na unti-unting napagodSa ilalim ng mga ilaw na hindi naman nagbibigay ng initTinatago ang mga sugat, tinatago ang paitSana ay may bukas na mas malinaw ang kulayBago pa tayo tuluyang lamunin ng walang saysay.

Minsan, ang katahimikan ay mas masakit pa sa sigawParang mga liham na hindi ko na mabitawNakasulat sa hangin ang mga pangalang limot naNgunit sa puso ko, sariwa pa ang alaalaNg mga gabing tayo lang ang may alamNg mga lihim na baon natin sa dilim ng gabi at alam.

Hindi na kailangan ng mga salitang matatamisSapat na ang makitang ang ngiti mo’y hindi na mabilisNaglaho na ang kislap, napalitan ng pagodNgunit sa kabila nito, tayo pa rin ang sumusubok, sumusunodSa agos ng buhay na hindi natin hawakKahit pa ang puso’y unti-unting nabibiyak.

Patuloy tayong naglalakad sa dilim ng lungsodDala ang mga pangarap na unti-unting napagodSa ilalim ng mga ilaw na hindi naman nagbibigay ng initTinatago ang mga sugat, tinatago ang paitSana ay may bukas na mas malinaw ang kulayBago pa tayo tuluyang lamunin ng walang saysay.

Hayaan mong ang gabi ang maging saksiSa mga luhang hindi na kailangang magmadaliSa pag-agos, sa pag-suko, sa pag-asaNa balang araw, tayo ay magiging malaya.

Malaya sa ingayMalaya sa bilangHinga nang malalimHinga nang malalimTayo ay narito pa rinSa gitna ng lahatTayo ay narito pa rin.