เศษเงินจากเมืองหลวง

ลมพัดโชยกลิ่นฟางลอยมาตามทางสายเดิมน้ำตาเจ้ากรรมมันเริ่มจะเอ่อล้นใจจากบ้านนามาไกล หวังเพียงมีเงินทองส่งคืนถิ่นแต่ในเมืองที่มองไม่เห็นดิน มีเพียงความเหนื่อยล้าคอยบดบัง

กี่ปีแล้วที่จากมา หัวใจยังคงถวิลจำได้ติดตาภาพท้องนาที่เคยย่ำเดินแสงแดดแผดเผาผิวพรรณ แต่มันคือความสุขเหลือเกินผิดกับเมืองหลวงที่เผชิญ มีแต่ความอ้างว้างในกลางผู้คนตึกสูงระฟ้าบังแสงตะวัน มองไปทางไหนก็มีแต่ความสับสนค่าเช่าห้องเอย ค่ากินเอย วนเวียนจนใจมันทนแทบจะขาดใจตายอยู่บนถนน ที่ไร้ซึ่งน้ำใจไมตรี

โทรศัพท์เครื่องเก่าสั่นเตือนเสียงแม่ถามถึงเหมือนเตือนสติให้รู้ตัวว่าลูกคนนี้ยังคงเป็นความหวังของครอบครัวแม้ตัวจะพังทลายลงไปเท่าไหร่ ก็ต้องฝืนยิ้มตอบไปว่าสบายดี

โอ้... หนทางข้างหน้าช่างดูเลือนรางเหลือเกินทิ้งรอยเท้าไว้บนถนนที่เดิน โดยไร้จุดหมายที่ชัดเจนส่งเงินกลับไปให้แม่ได้ใช้ ได้เพียงแค่เศษเงินที่เหลือเป็นชีวิตคนจนต้องตกเป็นเบี้ยล่าง ถูกความลำบากมันเคี่ยวเข็ญหวังเพียงวันหนึ่งจะได้หอบความเจ็บช้ำ คืนถิ่นที่เคยเป็น... บ้านที่รอคอย

ท้องฟ้าที่เมืองนี้ไม่เคยเปลี่ยนสีเป็นทองเหมือนยามเย็นที่มองดูแสงสุดท้ายลับทุ่งนาที่นั่นมีไออุ่น มีกลิ่นดินที่คุ้นตาที่นี่มีเพียงน้ำตา ที่ไหลรินในยามค่ำคืนที่เดียวดายอยากทิ้งทุกอย่างแล้วเดินกลับไปหาทางบ้านแต่ภาระที่แบกไว้บนบ่ามันยังคงขวางทางได้แต่ก้มหน้าทำงาน รับจ้างเขาไปตามเส้นทางหวังเพียงวันหนึ่งจะพ้นจากความจาง... ของชีวิตที่ไร้ค่าในเมืองกรุง

โอ้... หนทางข้างหน้าช่างดูเลือนรางเหลือเกินทิ้งรอยเท้าไว้บนถนนที่เดิน โดยไร้จุดหมายที่ชัดเจนส่งเงินกลับไปให้แม่ได้ใช้ ได้เพียงแค่เศษเงินที่เหลือเป็นชีวิตคนจนต้องตกเป็นเบี้ยล่าง ถูกความลำบากมันเคี่ยวเข็ญหวังเพียงวันหนึ่งจะได้หอบความเจ็บช้ำ คืนถิ่นที่เคยเป็น... บ้านที่รอคอย

บ้านที่รอคอย... ยังคงเฝ้าฝันถึงวันนั้นวันที่ไม่ต้องจากบ้านมาไกล... ให้ใจต้องพังลมพัดโชยกลิ่นฟาง... ยังคงรอวันลูกกลับไปรอวันนั้น... วันที่ได้กลับไปสู่อ้อมกอดของผืนดินเดิม