เงาในคืนที่ดาวหลบตา

บนถนนสายเดิมที่เงียบงันมีเพียงเงาของฉันที่เดินเคียงแสงไฟสลัวที่ริมทางเดินลำพังปลุกความหลังให้ตื่นจากฝันภาพเธอยังชัดเจนในใจเสมอเหมือนเพิ่งเจอเมื่อวานที่ผ่านมาแต่ความจริงคือความว่างเปล่าที่ค้างคาทิ้งให้ฉันจมอยู่กับรอยน้ำตา

กี่วันคืนที่หมุนผ่านไปอย่างช้าช้าใจยังคงตามหาไออุ่นที่เลือนหายในความเงียบงันที่ไม่มีใครเข้าใจเหลือเพียงลมหายใจที่สั่นคลอน

อยากจะย้อนเวลาไปในวันที่เรายังเคียงข้างก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงความรักที่เคยสวยงาม กลับกลายเป็นความหลงเหลือเพียงความทรงจำที่ขังฉันไว้ในความเดียวดายเธออยู่ที่ไหน ในคืนที่ฟ้าไม่มีดาวได้ยินเสียงฉันบ้างไหม ที่คอยเรียกหาอยู่ไม่ไกล

แก้วกาแฟที่เย็นชืดบนโต๊ะตัวเดิมหนังสือเล่มเก่าที่อ่านค้างไว้ทุกอย่างรอบกายยังคงเหมือนเดิมทุกประการแต่ใจฉันมันเปลี่ยนไปไม่เหมือนเก่าไม่มีรอยยิ้มของเธอที่ทำให้ใจเต้นไม่มีคำพูดหวานหวานที่เคยได้รับมีเพียงความเงียบที่คอยตอกย้ำให้ฉันรับว่าความรักของเรามันจบลงแล้วจริงจริง

กี่วันคืนที่หมุนผ่านไปอย่างช้าช้าใจยังคงตามหาไออุ่นที่เลือนหายในความเงียบงันที่ไม่มีใครเข้าใจเหลือเพียงลมหายใจที่สั่นคลอน

อยากจะย้อนเวลาไปในวันที่เรายังเคียงข้างก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงความรักที่เคยสวยงาม กลับกลายเป็นความหลงเหลือเพียงความทรงจำที่ขังฉันไว้ในความเดียวดายเธออยู่ที่ไหน ในคืนที่ฟ้าไม่มีดาวได้ยินเสียงฉันบ้างไหม ที่คอยเรียกหาอยู่ไม่ไกล

หากฉันย้อนเวลากลับไปแก้ไขคำพูดที่เคยทำร้ายหัวใจของเธอฉันจะบอกว่ารักให้มากกว่าที่เคยเจอจะไม่ยอมให้เธอต้องเดินจากไปไหนแต่ทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้วเหลือเพียงความว่างเปล่าที่คอยกัดกินใจ

อยากจะย้อนเวลาไปในวันที่เรายังเคียงข้างก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงความรักที่เคยสวยงาม กลับกลายเป็นความหลงเหลือเพียงความทรงจำที่ขังฉันไว้ในความเดียวดายเธออยู่ที่ไหน ในคืนที่ฟ้าไม่มีดาวได้ยินเสียงฉันบ้างไหม ที่คอยเรียกหาอยู่ไม่ไกล

เหลือเพียงฉัน... กับความหลังที่แสนไกลในคืนที่หัวใจยังคงรอคอยเธออยู่เฝ้ามองดวงดาว... ที่ไม่เคยหมุนกลับมา