ความว่างเปล่าในคืนมืดมิด

แสงไฟที่พร่าเลือนในเมืองที่หลับใหลทิ้งร่องรอยให้ฉันจมกองน้ำตากี่หยดที่ร่วงหล่นบนพื้นปูนเย็นชาเหมือนคำสัญญาที่เลือนหายไปกับกาลเวลา

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินเคียงข้างวันนี้กลับว่างเปล่าเหลือเพียงเงาที่ตามมาพยายามจะลืมภาพเธอในสายตาแต่ยิ่งไขว่คว้ากลับยิ่งเหมือนจมลงไปในความเหงา

ความรักที่ให้ไปไม่เคยได้รับกลับคืนมาเหมือนโยนก้อนหินลงกลางมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้ร่องรอยใดๆเหลือเพียงหัวใจที่แตกสลายอยู่ตรงนี้

ปล่อยให้มันพังทลายลงไปต่อหน้าในเมื่อความรักของเรามันไม่มีค่าให้จดจำตะโกนบอกฟ้าให้รู้ว่าฉันเจ็บช้ำกับการรอคอยคนที่เขาไม่เคยเห็นค่ากันจบลงที่ความว่างเปล่า ในคืนที่มืดมิด

มองดูผู้คนเดินผ่านไปอย่างรีบเร่งใครจะไปรู้ว่าข้างในเขากำลังพังทลายเพียงใดความหวังที่เคยวาดฝันไว้ในใจกลับสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ลอยไปในลม

ปล่อยให้มันพังทลายลงไปต่อหน้าในเมื่อความรักของเรามันไม่มีค่าให้จดจำตะโกนบอกฟ้าให้รู้ว่าฉันเจ็บช้ำกับการรอคอยคนที่เขาไม่เคยเห็นค่ากันจบลงที่ความว่างเปล่า ในคืนที่มืดมิด

หากย้อนเวลาได้จริง ฉันคงไม่เลือกทางนี้ไม่ปล่อยใจให้จมดิ่งกับความภักดีที่ไม่มีความหมายจะกอดตัวเองให้แน่นกว่าเดิมในวันที่ใจสลายยอมรับความจริงที่ว่าเธอไม่มีวันหันกลับมามอง

ปล่อยให้มันพังทลายลงไปต่อหน้าในเมื่อความรักของเรามันไม่มีค่าให้จดจำตะโกนบอกฟ้าให้รู้ว่าฉันเจ็บช้ำกับการรอคอยคนที่เขาไม่เคยเห็นค่ากันจบลงที่ความว่างเปล่า ในคืนที่มืดมิด

เหลือเพียงตัวฉันกับความเงียบงันลบเลือนทุกอย่างให้หายไปพร้อมกับคืนวันไม่เหลือแล้ว... ไม่เหลืออะไรอีกแล้วจบลงเสียที... ความรักที่ทำร้ายกัน