Apoy sa Dibdib

Alikabok sa kalsada, humahalimuyak sa hanginMga aninong nagtatakbuhan, pilit na gustong limutinAng bawat hakbang ay may bigat, sa sementong mainitPangarap na nakakulong, sa rehas ng bawat paitTumingala sa langit, puro usok ang nakitaNasaan na ang liwanag? Tila ba tayo’y nawala.

Huwag kang matakot sumigaw sa gitna ng dilimAng bawat pintig ng puso ay may dalang lihimHindi na kailangang magpaliwanag sa kanilaDahil ang katotohanan ay hawak nating dalawa.

Ipaglaban ang bukas na unti-unting naglalahoSa gitna ng unos, tayo ang magtatayoHindi matitinag, hindi susuko sa agosAng apoy sa ating dibdib, hindi agad mauubosTayo ang kwentong hindi nila kayang burahinSa bawat nota ng buhay, tayo ang papapiliin.

Nakagapos ang mga kamay sa lumang sistemaBawat sulok ng lungsod, may bakas ng bantaNgunit sa likod ng ingay, may tinig na bumubulongNa tayo ang may hawak ng susi sa bawat kulongHuwag mong hayaang lamunin ka ng takot at dudaTayo ang bagyo na darating, tayo ang pag-asa.

Ipaglaban ang bukas na unti-unting naglalahoSa gitna ng unos, tayo ang magtatayoHindi matitinag, hindi susuko sa agosAng apoy sa ating dibdib, hindi agad mauubosTayo ang kwentong hindi nila kayang burahinSa bawat nota ng buhay, tayo ang papapiliin.

Basagin ang katahimikan, basagin ang mga paderAng hustisya ay hindi bulag, ito ay naghihintaySa bawat sugat, may tapang na sumisibolSa bawat pagbagsak, tayo ay babangon at susulong.

Ipaglaban ang bukas na unti-unting naglalahoSa gitna ng unos, tayo ang magtatayoHindi matitinag, hindi susuko sa agosAng apoy sa ating dibdib, hindi agad mauubosTayo ang kwentong hindi nila kayang burahinSa bawat nota ng buhay, tayo ang papapiliin.

Tayo ang papapiliin.Hindi tayo susuko.Dito tayo magsisimula.Sa ating sariling tinig.Tayo.