เงาจันทร์ในกระแสธาร

แสงจันทร์เลือนรางจางลงที่ปลายฟ้าสายลมพัดพาเอาความเงียบงันมาเยือนในค่ำคืนที่ใจยังคงเตือนถึงเรื่องราวที่เลือนหายไปในความทรงจำ

แก้วน้ำวางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้เก่ากลิ่นหอมบางเบาของดอกราตรีที่ร่วงหล่นเฝ้ามองเงาจันทร์ที่ไหววนบนผิวน้ำที่สั่นคลอนตามแรงลมดั่งทำนองที่ซ่อนอยู่ในใจที่ยังคงร่ายรำไปตามจังหวะที่ไม่มีใครมองเห็นความเหงาที่เดินทางมาไกลแสนไกลมาหยุดพักรอคอยคำตอบจากดวงดาว

บางคราวชีวิตก็เหมือนบทเพลงที่ไร้โน้ตมีเพียงความรู้สึกที่ไหลวนอยู่ในกระแสธารไม่ต้องมีคำบรรยายใดให้วุ่นวายปล่อยให้ความเงียบเป็นผู้เล่าขานทุกความร้าวรานและทุกความสุขที่ผ่านมาหลอมรวมเป็นหนึ่งในความว่างเปล่าที่งดงาม

แก้วน้ำวางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้เก่ากลิ่นหอมบางเบาของดอกราตรีที่ร่วงหล่นเฝ้ามองเงาจันทร์ที่ไหววนบนผิวน้ำที่สั่นคลอนตามแรงลมดั่งทำนองที่ซ่อนอยู่ในใจที่ยังคงร่ายรำไปตามจังหวะที่ไม่มีใครมองเห็นความเหงาที่เดินทางมาไกลแสนไกลมาหยุดพักรอคอยคำตอบจากดวงดาว

คืนนี้ยังอีกยาวไกลปล่อยใจไปกับความฝันที่เลือนลางท่ามกลางความมืดมิดที่โอบกอดเราไว้เพียงเท่านั้น... ก็เพียงพอแล้วในค่ำคืนที่ทุกอย่างหยุดหมุนเหลือเพียงความนิ่งงันที่งดงามหลับตาลง... ในความเงียบนั้นปล่อยใจให้ล่องลอยไป... อย่างแผ่วเบา