Awit ng Pag-araro
Tinig ng Kanayunan
Pinoy Folk
About
Isang mapagnilay-nilay na awitin na nagtatampok ng masining na pagkalabit ng acoustic guitar at organikong tambol. Ang boses ay malinaw at puno ng damdamin, na nagbibigay-buhay sa kuwento ng pagsisikap at pag-asa ng mga magsasaka sa ating bayan.
Lyrics
Sa ilalim ng araw na mapanghusgaNaglalakad ang mga paa sa lupang tuyot naAng pawis ay patak ng ating pagtitiisSa bawat pag-araro, may dalang matamis na hinagpisNakita ko ang ama sa tabi ng pilapilAng mukha ay mapa ng pagod at tiisinWalang kibo ang paligid, tanging huni ng ibonNaghihintay ng ulan sa tuyong panahon.
Ang mga kamay na magaspang ang humuhulmaNg bukas na pangarap para sa ating mga bataNgunit ang ani ay hindi sapat sa hapagAng utang ay lumalaki, ang pag-asa ay nawawagwagSino ang nakikinig sa bulong ng bukid?Sa mga pusong ang tanging yaman ay ang pag-ibigTayo ang bumubuhay sa bawat hapunanNgunit bakit tayo ang laging nauunahan?
O, lupang sinilangan, bakit ang hirap mong hagkan?Ang iyong mga anak ay naghahanap ng kasagutanSa bawat himig ng ating nakaraanMay kislap ng katotohanan na hindi matatakpanIpaglaban ang dangal, ang tinig na nakatagoSa bawat pagdaloy ng ating dugo.
Naalala ko ang kuwento ni Lolo sa gabiTungkol sa bayan na malaya, walang pasubaliNgunit ang mga pader ay unti-unting tumataasHinahati ang mundo, ang liwanag ay kumukupasAng kalsada ay saksi sa mga yapak na pagodNg mga taong ang pangarap ay laging sinusupil ng sunodNgunit hindi mapipigilan ang pagdaloy ng ilogKahit gaano kalalim ang bawat pagsubok.
Hindi sapat ang luha upang diligan ang tuyong lupaKailangan ng kamay na magkakapit-bisig, magkakasamaAng pagbabago ay hindi darating sa isang iglapIto ay binubuo ng bawat hakbang, bawat pangarapHuwag hayaang mabaon sa limot ang ating kasaysayanAng ating boses ay sandata sa gitna ng kadiliman.
O, lupang sinilangan, bakit ang hirap mong hagkan?Ang iyong mga anak ay naghahanap ng kasagutanSa bawat himig ng ating nakaraanMay kislap ng katotohanan na hindi matatakpanIpaglaban ang dangal, ang tinig na nakatagoSa bawat pagdaloy ng ating dugo.
Ang araw ay lulubog, bukas ay sisikat muliAng ating kwento ay hindi matatapos sa sandaliPatuloy tayong lalaban, patuloy na aawitHanggang sa ang hustisya ay hindi na mapaitSa ating lupain, sa ating mga kamayAng bukas ay sisibol, ang bukas ay tunay na buhay.
Awit ng Pag-araro
Tinig ng Kanayunan
Preview