Pait ng Huling Sulyap

Sa ilalim ng buwang saksi sa aking dusaTinititigan ang mga bituing kay layo sa mataBakit ba sa tuwing ika’y aking naiisipAng puso ko’y tila ba nalulunod sa pait?Dala-dala ang liham na hindi maipadalaNakatago sa baul ng mga pangakong nawala.

Ang bawat hakbang sa lupang ating tinapakanAy puno ng bakas ng ating nakaraanNgunit bakit ang hangin ay tila nanunumbat?Sa tuwing ang pangalan mo ang aking nasasambitHanda akong maghintay sa gitna ng dilimKahit ang pag-asa ay unti-unting naninimdim.

O, kay sakit ng pagsuyong walang kapalitParang tinik na sa puso ay nakabaon nang pilitMinahal kita nang higit pa sa aking sariliNgunit bakit sa piling ng iba ka nagawi?Ang pag-ibig ko’y alay, tapat at dalisayKahit na sa huli, ako ang siyang maghihintay.

Hindi sapat ang luha upang ika’y bumalikHindi sapat ang panalangin upang ika’y maakitNasa hangin ang halimuyak ng iyong paglisanIniwan mo akong sugatan sa gitna ng kawalanNgunit kahit ganito, sa puso ko’y ikaw pa rinAng tanging pintig na nais kong angkinin.

O, kay sakit ng pagsuyong walang kapalitParang tinik na sa puso ay nakabaon nang pilitMinahal kita nang higit pa sa aking sariliNgunit bakit sa piling ng iba ka nagawi?Ang pag-ibig ko’y alay, tapat at dalisayKahit na sa huli, ako ang siyang maghihintay.

Lilipas ang panahon, magbabago ang lahatNgunit ang pag-ibig ko’y mananatiling tapatSa alaala na lamang kita mahahagkanPaalam na sa ating nasayang na nakaraan.