ศักดิ์ศรีบนรอยดิน

แสงตะวันลับเลือนที่ขอบฟ้าทิ้งรอยเท้าล้าล้าไว้บนดินเหงื่อหยดลงในร่องรอยที่ทำกินแลกกับเศษเงินที่แทบไม่พอประทังมือที่หยาบกร้านผ่านงานหนักมาเนิ่นนานหวังเพียงวันวานจะดีกว่าที่เป็นอยู่

มองเห็นตึกสูงเสียดฟ้าในเมืองใหญ่แต่หัวใจคนตัวเล็กยังถูกกดทับความเหลื่อมล้ำเหมือนเงาที่คอยไล่จับคนข้างล่างต้องรับความหวังที่ริบหรี่เสียงตะโกนที่หายไปในสายลมไม่มีใครชื่นชมความอดทนที่ฝังใจ

เส้นทางที่เดินช่างยาวไกลและมืดมนความจริงที่ปะปนกับความลวงที่ปิดตา

หยัดยืนสู้ด้วยใจที่ไม่ยอมแพ้แม้จะโดนรังแกจากอำนาจที่มองไม่เห็นชีวิตคนทำงานยังคงต้องเดินทางลำเค็ญขอแค่ความเป็นธรรมที่โลกควรให้กันเสียงเพลงแห่งชีวิตยังคงดังก้องในใจเพื่อบอกว่าเรายังมีลมหายใจและศักดิ์ศรี

ความฝันของลูกหลานยังถูกขีดเขียนด้วยบทเรียนที่คนอื่นวางเอาไว้เราคือฟันเฟืองที่แบกโลกทั้งใบแต่กลับไม่มีที่ให้ยืนอย่างเท่าเทียมใครจะมองว่าเราต่ำต้อยเพียงใดแต่หัวใจเราใหญ่กว่าความเห็นแก่ตัวของใครบางคน

หากความยุติธรรมเป็นเพียงแค่คำลวงแล้วเราจะทวงคืนสิทธิ์นั้นได้อย่างไรในวันที่ความหวังถูกทำลายลงไปเราจะรวมหัวใจเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง

หยัดยืนสู้ด้วยใจที่ไม่ยอมแพ้แม้จะโดนรังแกจากอำนาจที่มองไม่เห็นชีวิตคนทำงานยังคงต้องเดินทางลำเค็ญขอแค่ความเป็นธรรมที่โลกควรให้กันเสียงเพลงแห่งชีวิตยังคงดังก้องในใจเพื่อบอกว่าเรายังมีลมหายใจและศักดิ์ศรี

ฟ้าหลังฝนจะเป็นวันของเราแม้จะเหน็บหนาวแต่เราจะไม่ถอยไปดินที่เคยแห้งแล้งจะกลับมาสดใสด้วยมือของเราเอง... ด้วยมือของเราเอง