Alas-Singko sa Kalsada

Alas-singko ng umaga, hamog ay lumalalimDala ang pangarap sa bag na punit-punitSa bawat hakbang sa lupang tigang ang bitakBakasin ang landas ng mga matang namumugtakAng pawis na tumutulo, tila mga perlasSa ilalim ng araw, pagod ay wagasAng mga kamay na magaspang sa paggawaAy saksi sa buhay na kay hirap makuha.

O, bayan kong hirang, kailan magbubukang-liwayway?Sa gitna ng unos, tayo ba’y maghihintay?Ang tinig ng masa, sa hangin ay humihiyawPag-asa’y kay layo, sa dilim ay naliligawNgunit ang puso, hindi susuko sa agosHangga’t may hininga, itutuloy ang pag-usos.

Nakita ko ang bata sa gilid ng kalsadaNagtitinda ng sampaguita, habang ang iba’y tulalaSa kintab ng mga gusaling abot-langitHabang ang sikmura niya’y kumakalam sa paitAng katarungan ba ay para sa may kaya lang?O isang pangarap na sa hangin ay nagdaraan?Ang bawat batas na isinulat sa papelAy mistulang pader na tayo ang pumipigil.

Hindi natin kailangan ng ginto o pilakAng kailangan natin ay hustisyang hindi pilay at bulagTingnan ang paligid, ang mga puno ay pinuputolAng kalikasan ay nagluluksa, sa atin ay bumubulongTayong mga anak ng lupang hinirangHuwag hayaang ang bukas ay maging isang bilanggo ng nakaraan.

O, bayan kong hirang, kailan magbubukang-liwayway?Sa gitna ng unos, tayo ba’y maghihintay?Ang tinig ng masa, sa hangin ay humihiyawPag-asa’y kay layo, sa dilim ay naliligawNgunit ang puso, hindi susuko sa agosHangga’t may hininga, itutuloy ang pag-usos.

Itutuloy ang pag-usos...Sa gitna ng dilim, may liwanag na sisibolSa ating mga kamay, ang bukas ay mahahawakanHuwag bibitiw, huwag susukoAng bayan ay tayo, ang bukas ay atinMuli tayong babangon, sa laya ay dadalhin.