Aninong Gumagalaw

Pumapatak ang ulan sa bubong na yeroKasabay ng kape na kanina pa malamig sa basoTinitignan ang mga aninong gumagalaw sa dingdingMga kwentong naiwan, mga pangakong naging hanginNakaupo lang dito, hinihintay ang paghupaNg ingay ng siyudad na hindi man lang nakikinig sa akin.

Dati-rati, ang mundo ay hanggang kanto langTumatakbo sa init, balat ay sunog sa arawanNgayon, ang bawat hakbang ay may bigat ng pag-aalinlanganParang naghahanap ng pinto sa gitna ng kawalanAng mga kaibigan, unti-unting nag-iba ang landasNaiwan akong nakatingin sa oras na mabilis na lumipas.

Hindi ko na mahanap ang sarili sa salaminMasyadong malayo ang narating ng mga hilingNa minsan ay naging pangarap na walang kasiguruhan.

Sa ilalim ng mga ilaw na kumukurap sa daanHahanapin ko ang sarili sa gitna ng kaguluhanKahit na maligaw, kahit na mapagod ang mga paaBabalik at babalik pa rin sa alaalaNg batang hindi takot humarap sa bukasBago pa man naging mabigat ang bawat pagliyab.

Minsan, ang katahimikan ay parang sumisigawSa loob ng kwartong puno ng mga librong naliligawAng mga pangarap na dati ay kasing-linaw ng langitNgayon ay nababalot ng usok at ng paitPero pipilitin kong huminga, pipilitin kong tumayoKahit na ang mundo ay unti-unting nagbabago.

Hindi ito pagtakas, ito ay paghahanapNg piraso ng sariling sa dilim ay nahulogIbabalik ang kulay, ibabalik ang ningningKahit na ang landas ay hindi ko pa mabatid.

Sa ilalim ng mga ilaw na kumukurap sa daanHahanapin ko ang sarili sa gitna ng kaguluhanKahit na maligaw, kahit na mapagod ang mga paaBabalik at babalik pa rin sa alaalaNg batang hindi takot humarap sa bukasBago pa man naging mabigat ang bawat pagliyab.

Hayaan mong dalhin ako ng hanginSa lugar na hindi na kailangang tanunginKung sino ba ako, kung saan ba patungoDahil ang sagot ay nasa puso ko.Dahan-dahan lang.Dahan-dahan lang.