Alapaap ng Lungsod

Sa gitna ng usok at ingayHinahanap ang sariling kulayAng alapaap ay nagbabagoNgunit ang puso, tapat sa pangako

Sementadong daan, walang katapusanBawat hakbang, may dalang nakaraanSa ilalim ng ilaw na hindi natutulogAng alaala mo ay pilit na bumubulongMula sa probinsyang puno ng luntianHanggang sa lungsod na puno ng katanungan

Pikit-mata kong nilalasap ang hanginBaka sakaling ang tinig mo ay makapilingSa bawat tibok, may ritmong sumasabaySa bawat paghinga, ikaw ang aking gabay

Lipad ng kaluluwa sa gitna ng gabiHahanapin ang landas na dati’y katabiKahit malayo, kahit magkaiba ang mundoAng dugong dumadaloy ay ikaw at akoSa bawat kislap ng liwanag sa dilimAng ating nakaraan ay hindi magdidilim

Bakas ng yapak sa lupang tuyotNgayon ay bakal na sa puso’y kumukurotNgunit ang himig ng ating simulaAy hindi mawawala, kahit saan pa magpuntaTumatakbo, humahabol sa orasSa pag-asang bukas ay magiging wagas

Pikit-mata kong nilalasap ang hanginBaka sakaling ang tinig mo ay makapilingSa bawat tibok, may ritmong sumasabaySa bawat paghinga, ikaw ang aking gabay

Lipad ng kaluluwa sa gitna ng gabiHahanapin ang landas na dati’y katabiKahit malayo, kahit magkaiba ang mundoAng dugong dumadaloy ay ikaw at akoSa bawat kislap ng liwanag sa dilimAng ating nakaraan ay hindi magdidilim

Huwag kang bibitiw, huwag kang susukoAng ating ugat ay nakabaon sa dugoSa bawat pag-ikot ng mundo sa atinAng pangalan mo ang tanging hihilingin

Hinga nang malalimIwanan ang dilimDamhin ang pintigNg ating tinig

Sa pagitan ng kahapon at ngayonAng pag-ibig natin ay laging naroonTulad ng agos, tulad ng hanginSa puso ko, ikaw ang laging dadalhinLaging dadalhinSa puso ko...