Himig ng Usok at Alaala

Sa gitna ng usok at ilaw ng kalsadaHumihinga ang gabi, tila may ibinubulongDahan-dahang gumagalaw ang mga aninoSa ilalim ng buwang nakatago sa ulap.

Alala mo pa ba ang tagpuan sa dulo ng eskinita?Kung saan ang kape ay kasing-pait ng ating paalamNgayon, ang bawat hakbang ay may kasamang himigNg nakaraang hindi kayang burahin ng panahon.Ang mga bituin ay tila mga nota sa hanginSumasayaw sa ritmo ng pusong naghahanapHindi na kailangan ng mga salitang mabigatSapat na ang titig na puno ng lihim at pangarap.

Lumilipad ang isip sa mga sandaling nakaraanSa mga haplos na naiwan sa dulo ng daliriAng lungsod ay maingay ngunit sa ating pagitanTanging ang tibok ng ating mga alaala ang naririnig.Minsan, ang pag-ibig ay parang usok na dahan-dahang naglalahoNgunit bakit hanggang ngayon, ang samyo nito ay nananatili?Sa bawat sulok ng aking pagkatao, ikaw ay nakaukitIsang himig na hindi mapapagod na awitin.

Hindi na baleng maging dayuhan sa sariling bayanBasta’t ang daan ay patungo sa iyong pilingAng mga pangarap na itinanim sa lupa ng kahaponAy namumukadkad pa rin sa gitna ng dilim.Huwag mo akong tanungin kung bakit naririto paAng sagot ay nakatago sa bawat paghingaSa bawat pag-ikot ng mundo sa ating paligidIkaw pa rin ang sentro, ikaw pa rin ang aking daigdig.

Alala mo pa ba ang tagpuan sa dulo ng eskinita?Kung saan ang kape ay kasing-pait ng ating paalamNgayon, ang bawat hakbang ay may kasamang himigNg nakaraang hindi kayang burahin ng panahon.Ang mga bituin ay tila mga nota sa hanginSumasayaw sa ritmo ng pusong naghahanapHindi na kailangan ng mga salitang mabigatSapat na ang titig na puno ng lihim at pangarap.

Dahan-dahan, ang gabi ay humuhupaAng mga anino ay unti-unting naglalahoNgunit ang himig natin ay mananatiling buhaySa bawat tibok, sa bawat pag-asaHanggang sa muling pagsikat ng arawIkaw pa rin, tanging ikaw.