Tibok ng Lansangan

Tingnan mo ang paligid, ramdam mo ba ang kaba?Sa bawat hakbang, may kuwentong nakatala.Hindi lang ito salita, ito ay buhay.Makinig ka.

Alas-kuwatro ng madaling araw, gising na ang lansanganAng usok ng tambutso, humahalo sa hanging may katapanganDala-dala ang pangarap sa loob ng bulsang butasSa gitna ng trapik, ang pag-asa ay hindi kumukupasNakikipagsabayan sa agos ng mga taong nagmamadaliHabang ang sikmura ay kumakalam, tinitiis ang pighatiDito sa kalsada, kailangan mong maging matalasAng maling galaw, sa hukay ang katumbas na landas.

Sa ilalim ng araw, sa dilim ng gabiPatuloy na lalaban, hindi magsisisiBoses ng masa, sa bawat tibok ng pusoLalampasan ang lahat, kahit tayo ay kaposTayo ang kwento ng bawat sulok ng siyudadWalang uurungan, sa laban ay hindi matitinag.

Tingnan mo ang mga mata, may bahid ng pagod at tiyagaSa bawat pagpatak ng pawis, may katumbas na halagaHindi kailangan ng ginto para maging hariSapat na ang dangal na sa sarili ay nananatiliAng bawat linya, parang bala na tumatagosSa mga mapanghusga, sa mga taong kapos sa loobIto ang ating mundo, ito ang ating kinalakihanHindi tayo susuko hangga't hindi nakakamtan ang hangganan.

Kahit gaano pa katigas ang semento sa ilalimAng liwanag ng mithiin, hindi kayang lunurin ng dilimTayo ang bukas, tayo ang pagbabagoSa gitna ng ingay, tayo ang magtatakda ng panalo.

Sa ilalim ng araw, sa dilim ng gabiPatuloy na lalaban, hindi magsisisiBoses ng masa, sa bawat tibok ng pusoLalampasan ang lahat, kahit tayo ay kaposTayo ang kwento ng bawat sulok ng siyudadWalang uurungan, sa laban ay hindi matitinag.

Tandaan mo, ang bawat hakbang ay may saysay.Hindi lang tayo anino sa gitna ng gusali.Tayo ang buhay.Tayo ang tunay.Patuloy lang.Patuloy lang.