Sumpa sa Ilalim ng Buwan

Sa gitna ng dilim, ako ay naghihintaySa ilalim ng buwang saksi sa aking lumbayAng bawat pintig ng pusong sugatanAy sumasamo sa iyong pangalanKay lamig ng gabi, kay pait ng hanginHabang ang alaala mo ay pilit na yayakapin.

Tumingala sa langit, mga bituin ay saksiSa sumpa kong tapat, sa luha kong pighatiHindi man marinig ang bawat paghikbiSa bawat pagpatak ng ulan sa labiSadyang kay hirap ng pusong nagmamahalNgunit sa iyong piling, ako’y hangal.

O, paraluman ng aking panaginipBakit ang pag-ibig ay puno ng tinik at hilahil?Sinta, kung malayo man ang iyong tanawDito sa aking dibdib, ikaw ang laging arawKahit hindi mo man ako linguninAng pag-ibig ko’y mananatiling sa iyo rin.

Ang mga bulaklak sa hardin ay nalalantaTulad ng pag-asang sa puso ay nagbabantaBawat hakbang palayo, tila isang pasakitAng bawat sandali, puno ng paitNgunit handa akong maghintay sa dilimKahit ang tadhana ay walang lihim.

Kung ang langit man ay maging mapanghusgaAt ang mundo ay maging saksi sa aking pagdurusaHindi magbabago ang aking panataSa iyo lamang ang puso kong dalisay at payapaKahit pa ang oras ay huminto sa pag-ikotAng pagmamahal ko sa iyo ay hindi malilimot.

O, paraluman ng aking panaginipBakit ang pag-ibig ay puno ng tinik at hilahil?Sinta, kung malayo man ang iyong tanawDito sa aking dibdib, ikaw ang laging arawKahit hindi mo man ako linguninAng pag-ibig ko’y mananatiling sa iyo rin.

Ialay man ang buhay sa iyong ngalanWala nang hihigit pa sa iyong katarunganSa bawat paghinga, ikaw ang hinahanapSa bawat pagpikit, ikaw ang pangarap.

Kaya’t hayaan mong ako’y maglakbaySa landas na ikaw ang aking gabayKahit na ang dulo ay hindi masilayanAng pag-ibig ko’y sapat na sa kawalanIsang awit na lamang ang natitiraSa pusong matagal nang nagdurusa.

Sinta...Sa bawat paglubog ng arawDito lang ako...Naghihintay...Nagmamahal...Hanggang sa dulo.