Himig ng Lupang Tigang

Alikabok sa lansangan, saksi sa bawat hakbangBitbit ang pag-asa sa ilalim ng buwang matapangAng pawis ay patak, sa lupang tigang ang halagaSa bawat pagkurap, may kwentong gustong ipakitaYung kapitbahay na laging nakatingala sa ulapNaghahanap ng sagot sa mga gabing walang kukurap.

O, bayan kong mahal, bakit kay hirap mong hagkan?Sa gitna ng unos, ikaw pa rin ang aking sandiganHindi man ginto ang hawak, puso ay busilakSa bawat himig ng buhay, ikaw ang tanging pilakBukas ay sisikat, sa kabila ng dilim na yakap.

Ang hapag na kawayan, puno ng pangarap na payakKahit kulang ang ulam, pagmamahal ay malawakAng mga kamay na magaspang, sa hirap ay sanayNagbubungkal ng bukas, habang ang araw ay nakalaylayWalang reklamo, kahit ang bulsa ay butas naBasta’t ang pamilya, sa hapunan ay sama-sama.

Huwag mong hayaang lamunin ng agos ang iyong diwaAng boses na mahina, balang araw ay magiging sigwaIpunin ang lakas, sa bawat hibla ng ating nakaraanIto ang ating pundasyon, ang ating tanging yamanHindi tayo matitinag, hindi tayo maliligaw.

O, bayan kong mahal, bakit kay hirap mong hagkan?Sa gitna ng unos, ikaw pa rin ang aking sandiganHindi man ginto ang hawak, puso ay busilakSa bawat himig ng buhay, ikaw ang tanging pilakBukas ay sisikat, sa kabila ng dilim na yakap.

Dahan-dahang humihinga, ang paligid ay payapaHawak kamay, tayo ay magpapatuloy sa pag-asaAng bukas ay sa atin, sa atin ang umagaSa atin ang umaga.