ஆனந்த நடனமாடும் அப்பன்

ஆஆ...ஏஏ...ஆனந்த ரூபா... அபய கரனே...ஆஆ...

கனக சபை தன்னில் ஆடும் கவின்மிகு இறைவனேகருணை பொழியும் விழிகளால் என்னைக் காத்திடும் தலைவனேநித்யமான நாதத்தின் ஒளியாய் நீயே எனக்குள் விரிகிறாய்நித்தமும் உந்தன் நினைவினில் நானும் கரைந்து போகின்றேன்

எங்கும் நிறைந்தவனே எழில்மிகு நடராஜனேஅன்பின் வடிவானவனே அண்ட சராசரம் ஆள்பவனேகலைகளின் ஊற்றே கனிந்தருள் புரியும் கருணாகரனேஉன் திருவடி சேரவே தவிக்கின்றேன் எந்தன் சுவாமியே

காலங்கள் கடந்தும் அழியாத உன் கீதம்காதினில் ஒலிக்கையில் காணாமல் போகும் பாரம்ராகங்கள் தனை நீயே உயிர்ப்பிக்கின்றாய்தாளங்கள் வழியே தத்துவத்தை உரைக்கின்றாய்அணு அணுவாய் உந்தன் அருளை உணர்கின்றேன்அகிலம் முழுதும் உந்தன் நிழலாய் காண்கின்றேன்

கலைகளின் ஊற்றே கனிந்தருள் புரியும் கருணாகரனேகலைகளின் ஊற்றே கனிந்தருள் புரியும் கருணாகரனேமறைபொருள் உரைக்கும் மௌனத்தின் மொழியேமனதினை ஆளும் மாண்புடை இறைவா

பருவங்கள் மாறிடினும் பற்று மாறவில்லைபக்தியின் ஆழத்தில் வேறு சிந்தனை இல்லைஎத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் உந்தன்இணைப்பிலா திருவடி நிழலையே தேடுவேன்இமையவன் பாதம் பணிந்து போற்றிடும்இனியவன் உந்தன் அன்பின் மழையில் நனைகின்றேன்

சரிகம பదనిச...மபதநி சரிகம...பதநிச ரிசபத...பமகரி சநிபம...ஆனந்த நடனமாடும் அப்பனே... அருள்தாரும்...

விண்ணும் மண்ணும் இணைக்கும் உன் நாதம்எண்ணம் யாவும் உனதே என் வேதம்சுயத்தை தொலைத்து உன்னில் கலக்கசுவடுகள் தேடி உந்தன் மடியில் விழக்கவழித்துணையாய் நீயே வருகின்றாய்வழிகாட்டும் ஒளியாய் திகழ்கின்றாய்

எங்கும் நிறைந்தவனே எழில்மிகு நடராஜனேஅன்பின் வடிவானவனே அண்ட சராசரம் ஆள்பவனேகலைகளின் ஊற்றே கனிந்தருள் புரியும் கருணாகரனேஉன் திருவடி சேரவே தவிக்கின்றேன் எந்தன் சுவாமியே

தகதக ததிம்... தக்க ததிம்...ஜம் ததிம்... ஜம் ததிம்...ஓம் நமச்சிவாய... ஓம் நமச்சிவாய...ஆஆ... சரணம் சரணம்...