Glaoch na nArm ar an gCnoc

Faoi scáth na gcnoc, tá an tóir ag teacht,An talamh ag crith le fuaim na gcos,Is an ghrian ag dul faoi i bhfolaíocht.

Tá an brat dubh tite ar an ngleann,Agus an t-iarann fuar ag glaoch ar an fuil,Seasann na fir sa bhearna bhaoil,Ag fanacht leis an gcéad bhuille den chogadh.Níl aon tearmann anois sa ghleann,Ach an misneach atá fágtha sa chroí,Agus an bratach ag foluain sa ghaoth,Ag cruthú scéal nach gcloisfear níos mó.

Ó, a mháthair, ná caoin anocht,Tá an t-arm ag damhsa ar an bhfód,Súile gorma ag breathnú chun tosaigh,Ag iarraidh an tsíocháin atá imithe uainn.Tá an t-am ag rith, tá an deireadh ag teacht,Ach fanfaidh ár n-ainmneacha i gcloch,In ainneoin an ghuagair, in ainneoin an bhróin,Beidh muid saor sa deireadh thiar.

Tá an ceo ag éirí as an bportach,Ag ceilt an namhad atá ag teacht anall,Titeann na saigheada cosúil le báisteach,Is níl tearmann ag aon duine fúinn.Ach seasann muid fós, gualainn le gualainn,An t-aontas seo níos láidre ná an cruach,Ag cosaint na cré, ag cosaint an tí,Go dtí go gcuirfidh an bás deireadh le gach ní.

Tá an ciúnas ag filleadh ar an bpáirc,Níl ach deannach fágtha sa ghaoth,Codlaigí go sámh, a chairde,Tá an cogadh thart, tá an saol imithe,Agus tá an talamh ag caint arís.